Porównanie leczenia trombolitycznego z pierwotną angioplastyką wieńcową w ostrym zawale mięśnia sercowego ad 5

Pacjenci z grupy leczenia trombolitycznego przeszli mniejszą liczbę zabiegów wieńcowych po wypisie niż pacjenci z grupy pierwotnej-angioplastyki. Pacjenci leczeni terapią trombolityczną rzadziej poddawali się koronarografii po wypisaniu w jednym roku (7,4 procent vs. 13,2 procent, P <0,001) lub 3 lata (19,7 procent vs. 28,3 procent, 30 procent redukcji; P <0,001). ) (Rysunek 2). Pacjenci leczeni terapią trombolityczną byli również znacznie rzadziej poddani zabiegowi angioplastyki wieńcowej po wypisaniu w jednym roku (6,6 procent vs 9,0 procent, P = 0,03), ale nie w ciągu trzech lat (15,9 procent w porównaniu z 18,8 procent, 15 procent redukcji; P = 0,15). Nie było istotnych różnic między obiema grupami w proporcjach pacjentów, którzy przeszli operację pomostowania lub zostali przyjęci do szpitala w ciągu jednego lub trzech lat obserwacji. Średnie całkowite skumulowane koszty hospitalizacji były o 13% niższe w ciągu trzech lat u pacjentów leczonych terapią trombolityczną (22 163 USD . 18 118 . w porównaniu z 25 459 . 17 543 PLN, mediana 16 500 USD w porównaniu z 19 600 USD; P <0,001). Rycina 3. Rycina 3. Łączny czas przeżycia wśród 1050 pacjentów w grupie pierwotnej-angioplastyki i 2095 pacjentów w grupie leczenia trombolitycznego. Nie było istotnej różnicy w nieskorygowanym długoterminowym przeżyciu między kohortami.
Rycina 4. Rycina 4. Czynniki analizowane dla związku o wyższym ryzyku zgonu w ciągu trzech lat w 1050 pacjentach w grupie pierwotnej-angioplastyki i 2095 pacjentach w grupie leczenia trombolitycznego. Współczynniki zagrożenia z prawej strony linii kropkowanej wiążą się z wyższym ryzykiem długoterminowej śmiertelności. Po skorygowaniu wszystkich mierzonych czynników, które przewidują śmiertelność, nie było związku między stosowaniem pierwotnej angioplastyki a śmiertelnością długoterminową (skorygowany współczynnik ryzyka, 0,95; przedział ufności 95%, 0,8 do 1,2).
W nieskorygowanym porównaniu nie stwierdzono istotnych różnic w długoterminowym przeżyciu między grupami (ryc. 3). Aby ocenić związek między strategią reperfuzyjną a śmiertelnością długoterminową niezależnie od różnic w charakterystyce linii podstawowej, wykonano serię analiz regresji Coxa. Czynniki, które niezależnie przewidywały zwiększone ryzyko zgonu w ciągu trzech lat obejmowały częstość rytmu serca powyżej 100 uderzeń na minutę przy przyjęciu, historię niewydolności serca, historię operacji pomostowania, starszy wiek, zawał mięśnia sercowego i wcześniejsze umiejscowienie zawał (ryc. 4). Po dokonaniu korekty tych czynników nie stwierdzono związku między stosowaniem pierwotnej angioplastyki a śmiertelnością długoterminową (współczynnik ryzyka, 0,95; przedział ufności 95%, 0,8 do 1,2). Po dodaniu do modelu powikłań zawału mięśnia sercowego, takich jak udar i ponowne zawał, nadal nie było związku pomiędzy stosowaniem pierwotnej angioplastyki a niższą śmiertelnością długoterminową (współczynnik ryzyka, 0,94; przedział ufności 95%, 0,8 do 1,2).
Analizy podgrup
Rycina 5. Rycina 5. Wykorzystanie zasobów po wstępnej hospitalizacji przez podgrupę 702 pacjentów w grupie pierwotnej angioplastyki i 1674 pacjentów w grupie leczenia trombolitycznego, którym zakwalifikowano się do leczenia trombolitycznego
[podobne: bisoprolol, belimumab, agaricus ]
[więcej w: miopatia objawy, na czym polega leczenie kanałowe zęba, nerwiak zarodkowy ]