Porównanie leczenia trombolitycznego z pierwotną angioplastyką wieńcową w ostrym zawale mięśnia sercowego ad 6

Ponieważ w wyborze strategii reperfuzji lekarze mogli mieć pewne stronnicze nastawienie, przeprowadziliśmy serię analiz podgrup. W pierwszej analizie podgrup uwzględniliśmy tylko pacjentów, którzy kwalifikowali się do leczenia trombolitycznego według naszych kryteriów (1674 w grupie leczenia trombolitycznego i 702 w grupie pierwotnej angioplastyki). Z wyjątkiem dłuższego okresu leczenia u pacjentów leczonych pierwotną angioplastyką (0,9 . 0,8 w porównaniu do 1,5 . 1,1 godziny, P <0,001), nie było istotnych różnic w charakterystyce klinicznej demograficznej lub liniowej pomiędzy grupami. Wskaźnik śmiertelności podczas hospitalizacji był niemal identyczny (4,4 procent w grupie leczenia trombolitycznego i 4,6 procent w grupie pierwotnej angioplastyki, P = 0,89). Podczas długotrwałej obserwacji pacjenci z grupy leczenia trombolitycznego rzadziej byli poddawani angiografii wieńcowej po wypisaniu niż pacjenci z grupy pierwotnej angioplastyki (ryc. 5). Nie stwierdzono istotnej różnicy w częstości operacji obejścia lub angioplastyki wieńcowej po wypisaniu lub w odsetku pacjentów z co najmniej jednym hospitalizacją. Całkowite koszty hospitalizacji, w tym przyjęcie do szpitala, były niższe w kohorcie trombolitycznej terapii (21 760 . 17 438 wobec 23 882 . 15 768, p = 0,003). Nie było istotnej różnicy w nieskorygowanej długoterminowej śmiertelności (12,0 procent vs 13,6 procent w ciągu trzech lat, P = 0,79) lub skorygowanej długoterminowej śmiertelności (współczynnik ryzyka, 1,0, 95 procent przedziału ufności, 0,74 do 1,4 ). Przeprowadziliśmy drugą analizę podgrupy, w której kohorta pierwotnej angioplastyki obejmowała tylko pacjentów przyjmowanych do trzech szpitali, którzy wykonywali pierwotną angioplastykę u co najmniej 40 procent pacjentów leczonych z reperfuzją (1674 w grupie leczenia trombolitycznego i 438 w pierwotnej angioplastyce Grupa). Nie było istotnych różnic w charakterystyce linii podstawowej między kohortami. Po trzech latach obserwacji pacjenci z grupy leczenia trombolitycznego rzadziej niż pacjenci z grupy pierwotnej angioplastyki mieli co najmniej jeden angiografię naczyń wieńcowych po wypisaniu (19 procent vs. 29 procent, p = 0,001), ale nie było znaczących różnic w częstości angioplastyki wieńcowej, operacji obejścia lub hospitalizacji. Nie zaobserwowano znaczącej różnicy w śmiertelności podczas hospitalizacji (odpowiednio 5,2 procent vs 5,4 procent, P = 0,87) lub długoterminowej śmiertelności (12,1 procent vs. 13,3 procent w ciągu trzech lat, p = 0,76) między kohortami. Nie było również istotnej różnicy w skorygowanej śmiertelności długoterminowej (współczynnik ryzyka, 1,0; 95% przedział ufności, 0,51 do 2,0).
Na koniec przeprowadzono analizę podgrupy, w której porównano wyniki tylko u pacjentów zaklasyfikowanych jako grupa wysokiego ryzyka zgodnie z kryteriami badania PAMI. W tym porównaniu nie stwierdzono istotnej różnicy w śmiertelności w trakcie hospitalizacji (8,1% w grupie leczenia trombolitycznego vs. 8,7% w grupie pierwotnej-angioplastyka, p = 0,70) lub w długoterminowej śmiertelności (17,8% vs 24,8 procent w trzyletnim okresie obserwacji, P = 0,48). Nie zaobserwowano znaczącej różnicy w długoterminowej śmiertelności po wielozmiennej korekcie z powodu różnic w charakterystyce linii podstawowej (współczynnik ryzyka, 1,1; przedział ufności 95%, 0,82 do 1,53).
Dyskusja
Tabela 3
[więcej w: klimakterium, disulfiram, bikalutamid ]
[przypisy: klątwa ondyny choroba, kłykciny kończyste sromu, kompulsywne objadanie ]