Porównanie leczenia trombolitycznego z pierwotną angioplastyką wieńcową w ostrym zawale mięśnia sercowego czesc 4

Wartości 25, 50 i 75 percentyla dla czasu do leczenia wynosiły odpowiednio 0,47, 0,78 i 1,28 godziny w grupie leczenia trombolitycznego oraz 0,87, 1,32 i 2,18 godziny w grupie pierwotnej-angioplastyki. Tabela 2. Tabela 2. Charakterystyka szpitali i wyniki pacjentów według objętości wykonanych pierwotnych angioplazji. Dziesięć z 19 uczestniczących szpitali wykonało przynajmniej jedną pierwotną procedurę angioplastyki. Szpitale z większymi objętościami pierwotnej angioplastyki leczono pacjentów szybciej niż te o mniejszej objętości (czas do leczenia, 1,5 vs 2,3 godziny, P <0,001), ale nie było związku między objętością a odsetkiem udanych zabiegów angioplastyki (Tabela 2) . Chociaż szpitale z małymi objętościami pierwotnej angioplastyki miały wyższy wskaźnik śmiertelności podczas hospitalizacji w porównaniu jednowymiarowym (8,1 procent, w porównaniu z 4,5 procentami w szpitalach o dużej objętości, p <0,01), różnica ta nie była już znacząca po dostosowaniu wielozmiennym.
Wynik w trakcie hospitalizacji
Z definicji wszyscy pacjenci z pierwotnej angioplastyki przeszli koronarografię. Spośród osób, które przeszły natychmiastową angiografię, 93% przeszła pierwotną angioplastykę, 3% przeszło natychmiastową operację pomostowania tętnic wieńcowych (<6 godzin po przyjęciu), a u 4% nie doszło do reperfuzji. Ogólny wskaźnik skuteczności plastyki naczyń wynosił 89 procent, jak podali lekarze operacyjni i poprawił się w późniejszych latach rejestru (87 procent w 1988 do 1991 w porównaniu z 90 procent w 1992 do 1994, P = 0,003).
Ryc. 1. Ryc. 1. Wykorzystanie zasobów podczas hospitalizacji wskaźnikowej w przypadku ostrego zawału mięśnia sercowego u 1050 pacjentów w grupie pierwotnej angioplastyki i 2095 pacjentów w grupie leczenia trombolitycznego. Pacjenci leczeni terapią trombolityczną również charakteryzowali się wysokim odsetkiem przypadków zabiegów (74% było poddanych angiografii, a 32% poddano angioplastyki wieńcowej) (ryc. 1). Spośród pacjentów leczonych terapią trombolityczną, u których wykonano angiografię, 697 poddano angiografii w dniu przyjęcia (351 w przypadku nawracających bólów w klatce piersiowej), z czego 537 poddano rewaskularyzacji w dniu przyjęcia.
Nie stwierdzono istotnej różnicy w proporcjach pacjentów poddanych operacji pomostowania tętnic wieńcowych. U pacjentów leczonych terapią trombolityczną częściej występował udar w czasie hospitalizacji (1,5% w porównaniu z 0,7%, p = 0,04), ale nie było znaczącej różnicy w odsetku pacjentów po ponownym zawale (4,3% vs. 3,5%, P = 0,37). Pacjenci w grupie leczenia trombolitycznego byli hospitalizowani średnio o 1,1 dni dłużej niż pacjenci z grupy pierwotnej-angioplastyki (7,9 . 5,3 vs. 6,8 . 4,4 dnia, mediana, 7 vs 6 dni, p <0,001), ale ich średnia całkowite koszty hospitalizacji były niższe (16,838 . 12 480 wobec 19 702 . 12 175, mediana 12 600 wobec 16 300, p <0,001). Nie zaobserwowano istotnej różnicy w śmiertelności podczas hospitalizacji pomiędzy kohortami (5,6% vs 5,5%, P = 0,93).
Wyniki długoterminowe
Rysunek 2. Rysunek 2. Wykorzystanie zasobów po wstępnej hospitalizacji przez 1050 pacjentów w grupie pierwotnej-angioplastyki i 2095 pacjentów w grupie leczenia trombolitycznego
[przypisy: disulfiram, bisoprolol, dabrafenib ]
[patrz też: mefedron zjazd, melanoza, mięsak kościopochodny ]